| |
 |
Maar ook dit MOET ik delen. En dan hou ik voor vandaag op.
deuntjes
|
23 Januari 2012 | 17:28:36
|
Fout maar verrukkelijk en onvergelijkelijk. Onze enige, echte, eigen Peter Schreier te gast bij Peter Alexander. Een smerigere begeleiding heb ik zelden gehoord, maar toch, hij komt ermee weg. |
|
|
|
En toen vond ik het even tijd voor een ouwe Italiaan.
deuntjes
|
23 Januari 2012 | 17:17:32
|
|
|
|
Non piangere, Liù...
De Skyth van dag tot dag
|
23 Januari 2012 | 16:54:18
|
Soms is het weekend zo intens dat je maandag moet herstellen. Er zijn altijd veel impressies en dan is er laat 's avonds die rot-neiging van mij om te gaan malen en hersenkraken als ik eigenlijk die opgedroogde walnoot achter mijn voorhoofd eens wat rust en ontspanning moet gunnen. Een beetje sporten, vitamientjes, magnesium en ijzer zijn weliswaar 'wondermiddeltjes' maar soms moet je het niet hebben van tovenarij. Een goed moment om eens eindelijk die verkeerd bestelde partituurtjes eens terug te zenden, want het antiquariaat wacht en ik mag ze nu niet meer kwellen, nu ze me braaf het juiste boekje hebben toegezonden (al weken terug, inmiddels). Ik zou ook schrikken als ik bij de drogist (die ook tegelijkertijd fungeert als pseudo-postkantoor) werkte en één of andere brakke dame zag die stokoude, gele boeken met enge letters erop in een net-niet-te-krappe-enveloppe probeerde te douwen (uiteindelijk met succes) en ook nog rooibosthee wilde kopen. Ik glimlachte naar de roze-harige medewerkster maar ze kon zelf maar moeilijk verbloemen dat ze het allemaal maar raar vond. Ik verliet de drogist en kocht een limoncello en een dubbeldrank bij de Slijterij en ansjovis bij 'Amigo' om de hoek. Gisteren haalde ik herinneringen op in R. terwijl ik het concert van E. bijwoonde in een niet-al-te-lullig-zaaltje dat deel uitmaakte van iemands woning. Ik at na afloop lasagne bij het Gastvrije Koppel, de heer des huizes vertelde over de plannen die gesmeed worden en waarin ik deel zal nemen binnenkort, als het allemaal van de grond komt tenminste.
Ik miste de ene uitvoering maar genoot van de andere en genoot van het logeerpartijtje dat volgde. Wachtte op het afgesproken telefoontje dat niet komt, want de verhouding Mohammed-berg is binnen sommige situaties wel erg helder. |
|
|
|
I felt a funeral in my brain...
deuntje van de week
|
23 Januari 2012 | 16:43:18
|
Why do they shut me out of heaven? Did I sing too loud?
Omdat ik binnenkort het genoegen heb om vier liederen uit deze cyclus te mogen spelen deel ik alvast een mooie opname van dit werk van Copland, begeleid door de maestro zelf!
|
|
|
|
Nu
De Skyth van dag tot dag
|
21 Januari 2012 | 18:50:03
|
Ik mis vanavond een uitvoering. Eentje die ik voorheen voor geen goud had willen missen. Ik had er zonder meer het vliegtuig voor gepakt. Ik zou emotioneel zijn geworden, zelfs in die "setting", in dat kleine, duistere theatertje, met slechts pianobegeleiding. Maar het is nu anders. Ik ben hier, en ik krijg er een ander concert voor in de plaats, in mijn eigen stad. Ook daarin, zoals in de uitvoering die ik mis, zingt een vriendin. Na afloop doen we nog een drankje en blijft ze logeren. Bij de andere vriendin had ik zelf gelogeerd, als ik daarheen was gereisd. Ik had geapplaudiseerd, gezien hoe ze de zwarte pruik weer zou inwisselen voor haar blonde haren en we hadden dan samen met de regisseur en een paar anderen rode wijntjes en schnapps gedronken in het stamcafé. Misschien nog een Gugelhupf of één of andere plamuurtaart gegeten, of toch nog een goulash-soepje of een Backhendlsalat. Daarna hadden we afgepeigerd in de U-Bahn gezeten, zij met haar mutsje op en nog resten schmink op haar gezicht, klooiend met haar Iphone. Thuis hadden we nog één of ander zweverig theetje gezet. In de voorgaande dagen zou ik allemaal afspraken hebben gehad, in de Klaviergalerie, in verschillende cafés en bij mensen thuis. Misschien had ik nog wat lessen begeleid en me verwonderd over de levensstijl van verschillende kennissen in die stad. Ik had de levendigheid van de stad in me opgesnoven, de lucht, het irritante bekakte Schönbrunn-accent en het bekoorlijk-wollige Burgendlandisch of Steirisch dat ik ook soms om me heen hoorde.
Nu studeerde ik echter de stormscene uit Otello terwijl het buiten woei en regende. Oefende mijn Italiaanse uitspraak. Had verdriet om dierbare zaken die ik tijdens de verhuizing verloren ben. At Mexicaans met een vriendin. Repeteerde hier en daar met nieuwe koren en koren die ik al een tijdje heb, en voelde me er vrij en geïnspireerd bij, vrijer dan ooit zelfs. Kreeg vreselijke stress om iets wat ik probeer te regelen omdat ik dacht dat anderen niet meewerkten, leerde toen begrijpen dat ik af en toe ook wat vertrouwen in de mensheid moet hebben. Keek documentaires over Kleiber en Karajan en genoot van een prachtige dvd van de Schöpfung (waarin de dirigent Gustav Kuhn weliswaar een beetje onrustige tempi dirigeerde maar de solisten Aurleen Auger, Peter Schreier en Walter Berry me oneindig wisten te 'thrillen' met al hun specifieke kwaliteiten). Probeerde het allemaal mentaal uit te balanceren, wat absoluut een uitdaging blijft. Zong zelf weer mee in een koor (Bachkoren heb je immers dáár maar ook hier en dit koor ken ik ook al langer en heeft een erg prettige sfeer) om het weer eens van de andere kant te bekijken (in letterlijke zin), het was als vanouds en toch anders, in positieve zin. Ik was een warhoofd en vergat privéleerlingen. Gaf nieuwe mensen op de muziekschool les en begeleidde een vriend in een zangles, praatte toen uitgebreid met diens lerares, maakte zelfs plannen met haar. Niet alles kan exact zo lopen zoals je wilt, maar soms kun je je ook laten verrassen en hier en daar doorzetten, ook als het niet je Plan A was, en ontdekken dat je veel leert en groeit en dat er meer mogelijk is en meer samenhangt dan je voorheen dacht. |
|
|
|
En om het helemáál goed te maken...
deuntjes
|
21 Januari 2012 | 17:25:29
|
|
|
|
Wat kan operapubliek soms toch 'leuk' zijn...
deuntjes
|
21 Januari 2012 | 16:03:52
|
Kwam dit filmpje tegen met Kleiber. Het nogal wrede publiek maakt het hem bepaald niet makkelijk... |
|
|
|
En nu een échte
media
|
08 Januari 2012 | 10:06:49
|
Ik blijf spammen, maar nu met recht, hoop ik: zelfde domeinnaam maar nu een écht echte site. Of zoiets. Klik hier Zie ook de concertagenda en noteer het natuurlijk in de agenda :) |
|
|
|
Mit Gewitter und Sturm aus fernem Meer...
De Skyth van dag tot dag
|
04 Januari 2012 | 11:34:28
|
Ik weigerde me te laten leiden door de barre weersomstandigheden en ging vol moed de regen in, liep door Rijswijk, het park, even langs de groenteboer en de drogist, kwam druipend maar voldaan thuis.
Gezondere tijden zijn weer aangebroken, mijn innerlijke boomknuffelende-zweefteef-met-linkse-hobby gooide linzen, pastinaken, aardappel, kikkererwten, tomaatjes, peterselie, bouillon, Kräutersalz uit Stift Zwettl en gemengde kruiden in een pan en liet het geheel in z'n eigen sop gaarkoken. |
|
|
|
Vernieuwde website Bert
media
|
03 Januari 2012 | 15:12:19
|
|
|
|
Deuntjes 2011
deuntjes
|
27 December 2011 | 17:25:12
|
Het wordt tijd (gewoon, omdat het kan) om een (kleurrijk) lijstje te maken van opvallende deuntjes van het afgelopen jaar. Dat wil zeggen: deuntjes die op één of andere manier effect hadden op ondergetekende. De Skyth wenst u veel luistergenot. Commentaar welkom.
Hier, een lijstje, in willekeurige volgorde:
- Een paar Hongaren zingen (met een grimmig baslijntje) over Portugal
- Een waardevolle collega zingt op indrukwekkende wijze Weill-met-ballen in een eigenzinnige context (spoel even door tot 3:25 voor het gedeelte waar het om gaat)
- Een kernachtige analyse van een rol
- Eindelijk een eigen opname waar ik zelf tevreden over was
- Tijdloze repetitietechniek, hier de 'highlight' gevangen in slechts twee-minuut-zoveel. Weliswaar niet van 2011, maar tijdloos, vandaar.
- Een leuk fragment uit mijn eerste zomercursus-correpetitiebaantje (hierbij speel ik overigens niet)
- Een werk dat veel impact op me had afgelopen jaar, hier in erg mooie versie
Jullie nog opvallende/indrukwekkende/ontroerende/grappige/life-changing deuntjes?
|
|
|
|
...en gewoon een 'mooie' kerstboodschap
deuntjes
|
25 December 2011 | 10:14:50
|
|
|
|
Tijd voor een politiek geladen 'kerstboodschap'...
deuntjes
|
25 December 2011 | 10:01:17
|
Door de maakster van enkele andere liedjes die ik hier ooit eerder gepost heb. Wrang en toch met een lichte toets (hoe doe je dat?). En natuurlijk met die gitaar die in de categorie brandhout valt. Klik hier |
|
|
|
Wo ist der Schnee vom vergangenen Jahr?
Leermomenten
|
24 December 2011 | 14:38:56
|
En dan eet ik pasteitjes met ragout en wacht vol ongeduld op een pakketje. Ik ben brak (want gisteravond teveel food & drink bij vrienden geconsumeerd en samen de Slechtste Film ter Wereld gekeken) en denk terug op wat toch wel één van de kleurrijkste jaren uit mijn leven tot nog toe is geweest. Ik was in Wenen, in Nederland, ik speelde, zong, werkte, sloot vriendschappen, koesterde hoop, voelde diepe teleurstelling en dan weer een prettige sereniteit. Raakte vertrouwd met Weens, Burgendlandisch en Steirisch (Haags kan ik nog steeds niet, ben nog immer vertrouwder met Rotterdams en Leids). En een beetje Hessisch. Ik kende momenten van grote zwakte, stond toe dat ik tijdelijk een emotioneel wrak was, herrees toen en was (quasi) verlicht. Dronk een Schremser Roggenbier in een rokerige kroeg met vage kunstenaars, trok de Muze dicht tegen mij aan. Bloedde vrolijk, probeerde de demonen uit mijn lijf te verjagen. Vertrok. Dacht na, was moe, probeerde een nieuwe manier te vinden. Zocht rust en wilde ook niet teveel rust. Ik weende, protesteerde, had lief en zocht ook avontuur. Was obsessief en hartgebroken. Mijn brein was als een plaat met een kras erop, ik zat muurvast. Reisde op en neer naar Wien, Wien, nur du allein en leerde er elke keer meer. Besefte op zeker moment dat ik een hekel heb aan plannen die niet uitgevoerd worden. Werd eigenwijs en afstandelijker, zakelijker. Eiste vol egocentrisme dat mijn dromen zouden uitkomen, en wel nu. Zwoer bij 'alles of niets' - samen repertoire opbouwen zonder doel is leuk maar uiteindelijk schadelijk voor de gezondheid, geeft alleen valse hoop en een desolaat gevoel. Óf je laat los, óf je maakt iets concreet. Zo zei de irritante 'hup-geen-gezeur'-Hollander in mij. En ik plande.
En liet los en plande verder. Ineens is er meer rust en overzicht. Doch genoeg onrust om gemotiveerd en idealistisch te kunnen blijven. Ik bestelde een cursus inclusief 'digitale' leraar. Kocht de pianouittreksels. Correspondeerde met mensen. Stelde vragen en leerde. Reisde terug naar mijn pre-conservatoriumtijd (die, ironisch gezien, de meest kleurrijke tijd is geweest die ik ooit zou meemaken op het conservatorium - hier nog als pubertje die de groepslessen mocht bijwonen), op zoek naar geestverwanten, voerde het leukste telefoongesprek van het jaar. Maakte de plannen concreet, prikte data. Voelde lichte, zeer lichte triomf. En ik draaide het allemaal om. |
|
|
|
Aus hartem Weh die Menschheit klagt...
deuntje van de week
|
22 December 2011 | 16:32:49
|
Dan ga ik ze toch even met u delen: het trouwe Bachkoor in Wenen, waar ik reeds vele avonturen mee beleefde, die me na aan het hart staan en waarvan ik niet weet wanneer ik ze weer zal zien... Hier zingen ze een mooi Adventsdeuntje, toch wel een erg mooie zetting van meneer Täubl moet ik zeggen. |
|
|
|
Porcini
De Skyth van dag tot dag
|
22 December 2011 | 15:46:40
|
Een nieuwe agenda had ik al gekocht, maar toen kreeg ik er ook eentje van mijn gastvrouw in Wenen, die agendaverslaafd zegt te zijn. Volgens haar stond de kleur van de agenda mij goed (nooit geweten dat dat een criterium was). Tijd in elk geval om wat Belangrijke Data in de agenda te noteren. Een paar concerten, repetities, lesdata enzovoort. Een schnabbeltje hier en daar. Ik kan overigens niet klagen over gebrek aan werk de laatste tijd: naast de 'vaste' zaken zijn er ook steeds kleine klusjes op mijn pad gekomen, sommige erg leuk, sommige nogal dom geregeld, en allen in elk geval niet slécht betaald. Zo langzamerhand wordt alles dan ook weer een beetje normaal en kun je het je permitteren hier en daar wat geld uit te geven aan belangrijke zaken. Dat mag ook wel, na dat lange, post-Weense, blutte, half jaar.
En dan worden de plannetjes gesmeed. Het is altijd handiger wat doelen (groot of klein) voor ogen te hebben, dan weet je waarom je tijd doorbrengt achter die piano, op je kamertje. Dat motiveert altijd een stuk meer. Tegelijkertijd zijn er de kerstconcertjes. Onlangs speelde ik drie noten mee bij een concertje van een heel aardig kamerkoor, dat Navidad Nuestra van Ramirez uitvoerde. De dirigente had voor de gelegenheid een groepje Zuid-Amerikanen (in elk geval Bolivianen en Chilenen, weet niet of er nog bv. Argentijnen tussen zaten) ingehuurd, die voor een welluidende cultuurclash zorgden en waarvan de zanger (die ook een variëteit aan instrumenten bespeelde, ook tijdens het zingen) zoveel betekenis verleende aan het werk, dat het een ware belevenis werd en voor mij kon gerekend worden tot de Leermomenten.
Mijn zangjuf zei altijd over de instelling van 'wereldmuziekzangers': 'Maakt niet uit of het bloed eraf spat, als het maar klinkt, weet je wel.' Dat kon misschien ook hier gesteld worden, en het cliché 'recht uit het hart zingen' was zeer van toepassing, ook toen de stem na een middag zingen (we hadden die middag namelijk twee concerten) een beetje heser begon te worden. Dat laatste maakte hoegenaamd niet uit, en vanachter het digitale pianootje gingen de authentieke en prettig-gekwelde klanken (vergezeld van een gepassioneerd-verkreukelde gezichtsuitdrukking en gesloten ogen) recht mijn ziel in.
Dan, een kerstconcert met het koor in het kleine kerkje in W. Zoals zo vaak valt ter plaatse alles op z'n plek/valt ter plekke alles op z'n plaats. B. kondigde de werken van tevoren aan, de koorwerkjes werden afgewisseld met bijpassende orgelwerken (zelfs op mijn verzoek Les Bergers van Messiaen, toch een grote favoriet van me, hoewel het natuurlijk geschikter is voor een groter orgel in een grotere kerk met meer akoestiek). Ik zwaaide, het koor zong met energie en enthousiasme.
In de tussentijd leerde het antiquariaat me begrijpen en mag ik de karaoke-partituren terugsturen en heb inmiddels een écht pianouittreksel van Götterdämmerung toegestuurd gekregen.
Vanochtend - een opname maken met een popzangeres. Een gitaar, een digitale piano. Een opnameman en een stem. Dan afgepeigerd naar huis met tram 16. Een oude vriendin komt langs. Straks de porcini weken en de pasta opzetten.
|
|
|
|
Und nun bleibt noch das Beste zu erwähnen: mein Schädel zwischen eines Raubtiers Zähnen
De Skyth van dag tot dag
|
19 December 2011 | 19:27:02
|
62 van de 70 goed bij de online Duits-test - niet een al te beroerde score vind ik. Nu mag ik me hopelijk gaan storten op een leuke (en dure) C1/C2-cursus met 'Fernlehrer', in de hoop mijn Duits naar een hoger niveau te tillen. Ja, het wordt steeds beter, eigenlijk is mijn Duits nog veel beter geworden sinds ik niet meer in Wenen woon en gewoon af en toe een klein weekje er naartoe ga, maar het is nu eenmaal een ambitie van me om het écht heel erg goed te kennen en te kunnen.
Ik had vandaag een leuke vergadering met een koor waarmee ik in januari in zee ga. Bestelde pianouittreksels bij Broekmans en van Poppel (ja, zo investeer je nog eens in een paar dure zaken). Kocht nog wat post-its voor Serious Request. Ging naar de bibliotheek en propte twee pianouittreksels en drie dikke opera-cd's in mijn rode tas. Kocht een broodje döner bij de Marokkaan om de hoek. Deed de Duitse test online. Tijd voor een caffeïnevrije oploskoffie. |
|
|
|
The Art of Redirecting
De Skyth van dag tot dag
|
18 December 2011 | 12:27:47
|
En zo is het net echt, deze website (want 'echte' domeinnaam). Net niet helemaal profi, maar toch nét echt. Met wat nieuwe updates (agenda, etc.) Zie hier |
|
|
|
Staunend versteh' ich dich nicht...
De Skyth van dag tot dag
|
15 December 2011 | 14:03:54
|
In het kader van amusante miscommunicaties: een aantal weken terug bestelde ik bij een antiquariaat de pianouittreksels (of klavieruittreksels, zo je wilt) van Rheingold en Götterdämmerung. Mooie oude Peters-edities zijn het, maar wel een soort karaoke-versie zonder uitgeschreven zang-en koorpartijen, maar alleen de gezongen tekst erboven geschreven, terwijl de piano naast de harmonieën ook de zangpartijen verdubbelt, een beetje zoals bij een popalbum.
Dit dus. Wel leuk denk ik, als je eind negentiende eeuw thuis zat en niet wist hoe je de tijd moest doden. Prima an sich. Maar ik wil zo eentje met alles erop en eraan, balken bóven de pianopartij waarin ik de volledige zang-en koorpartij kan zien, en ik wil gaarne een pianopartij die uitsluitend het orkest nadoet, niet eentje die de melodie meespeelt met de zangers.
Enkele weken en e-mails verder begrijpen het antiquariaat en ik elkaar nog immer niet. Ik ben er niet zeker van of ze überhaupt zo'n pianouittreksel van de soort die ik zoek in voorraad hebben, zij denken dat ik het verschil tussen een klavieruittreksel en orkestpartituur niet weet. Rheingold heb ik inmiddels elders aangeschaft, Götterdämmerung zou ik echter nog graag hebben. Het leek zo'n eenvoudige bestelling, maar schijn bedriegt... Ik heb ze nog eens teruggemaild, ben zo volledig en duidelijk mogelijk geweest en heb zelfs een bladzijde ingescand zodat ze weten wat ik bedoel als ik beweer dat alleen de tekst boven de pianopartij geschreven staat. Als we elkaar hierna niet meer begrijpen weet ik het ook niet meer... |
|
|
|
Ich will nicht bleiben, ich kann nicht bleiben...
deuntje van de week
|
13 December 2011 | 18:08:19
|
|
|
|
En zo begeleid je, naast opera en liederen, ook wel eens een heel ander deuntje.
deuntjes
|
13 December 2011 | 16:12:11
|
Zoals dit. Ik vind het altijd wel leuk om dit soort zwijmel-harmonietjes te spelen... |
|
|
|
Laut, falsch, aber mit Begeisterung
Avonturen in het buitenland
|
13 December 2011 | 11:43:41
|
Nieuw koor aangenomen. Gewoon, omdat het kon.
Proberen een 'echte' website in elkaar te knutselen (met weinig succes).
Tevergeefs Duitsland bellen.
Buffer creëren - langzaam komt het goed met de centjes.
Een reis naar Wenen die zo volgeboekt is zodat ik in vijf dagen doe wat ik hier in Nederland normaalgesproken in twee of drie weken zou doen. Lessen begeleiden, zangers met issues, een Klassenabend begeleiden, musical, liederen, opera, eten, drinken, meezingen met het trouwe Bachkoor (de sopraan naast me zweert bij haar motto 'laut, falsch, aber mit Begeisterung'), correpetitie met wat zangers, lunch bij de filosofische C, brainstormen met A. over dat ene programma in maart, er ontstaan nieuwe ideeën, het is inspirerend. Een Punsch op de Christlkindlmarkt, een fantastische les van K.L. die ik twee jaar terug gedurende die ene zomercursus uitgebreid heb mogen meemaken en die zegt dat het grundsätzlich goed zit bij mij, de Flexibiliteit, en ik was blij dat ik de aria en 'riddle scene' van Turandot in de vingers had. Een tentoonstelling van de levensgezel van een tenor die in Nederland zong terwijl ik in Wenen was, keelpijn en Glühwein, tien jaar samen met B. zijn, precies als we ons niet in hetzelfde land bevinden. De Sopraan nodigt me uit om samen met haar een pizza te eten om het te vieren, we gaan zitten in de lokale Va Piano, proosten lachend op 'zehn Jahre Treue', praten over muziek, zang en het Leven - we verschillen weliswaar van elkaar maar staan qua 'basisgevoel' op één lijn en dat blijft stimulerend. |
|
|
|
En zo was het voordat een componist er een muziekje aan toevoegde...
literatuur
|
04 December 2011 | 09:54:23
|
|
Leuke vondst ook, die kinky laarzen van de hoofdpersonage... Haar stiefvader is ook erg overtuigend als 'ouwe snoepert', moet ik zeggen. |
|
|
|
Natuurgeluiden
De Skyth van dag tot dag
|
04 December 2011 | 09:48:48
|
En soms lijkt het dan een beetje tegen te zitten. Mensen die eindeloos wachten met reageren/toezeggen (dan wel afzeggen) terwijl jij en een ander je suf hebben zitten regelen. Een agentschap dat zegt dat je moet bellen maar zonder overdrijven vier uur lang om diverse redenen op twee verschillende nummers niet bereikbaar is, en de volgende dag ook niet. Zangers die je (digitaal) achter hun kont aan moet zitten omdat ze nog steeds niet allemaal de muziek voor de 'Klassenabend' van volgende week hebben gestuurd (en een aantal dat het wél ingescand en gemaild heeft heeft dat zo creatief gedaan dat je zit met uitgeprinte bladmuziek met onleesbare, dan wel weggevallen, noten en zelfs een paar keer een ontbrekende slotpagina). Veel muziek om in te studeren. Oude cassettes en minidiscs die je niet meer kunt vinden omdat je die tijdens de verhuizing in een vlaag van verstandsverbijstering waarschijnlijk hebt weggegooid. Dan slaat de stress soms toe, en dat slaat weer op de oren.
Tijd om maatregelen te nemen: die kwijtgeraakte gehoorbescherming moet gewoon vervangen worden (de oren moeten daarvoor waarschijnlijk wel even uitgespoten worden...), dan is een toekomst met brullende zangers misschien niet eens zo onrealistisch als ik altijd vrees. Het zal geen kwaad doen ook om met die ene meneer in het ziekenhuis een praatje te maken - hij kent oren en hysterische musici en is volgens een collega zeer oplossingsgericht en zal je nooit zeggen dat je maar moet omscholen. Wat ook in elk geval niet schaden zal is het downloaden van ontspannende natuurgeluidjes (zoals een waterval met witte ruis op de achtergrond) wat wel degelijk een kalmerend effect op de ziel en oren heeft (en zelfs letterlijk bedoeld is om tinnitus en aanverwante problemen draaglijk te maken). Tussen het harken van musical- en operazaken voor de 'Klassenabend' en het erin rammen en versies beluisteren van het Judenkwintet in is dat best een goede afwisseling...
Gelukkig is de studieschwung wel weer aanwezig en zijn er ook dingen die wél lukken - een gesprek met een oude bekende deed me erg goed en was levendig en informatief. Grappig om nu als 'collega's' te spreken - dat lag toch anders toen ik als 14- en 15-jarige rondliep op het Gesticht. Toch vertelden een paar oudere studenten me toen al een hele hoop en praatten honderuit over muziek - ik heb in die tijd niet alleen Brahms maar ook Richard Strauss ontdekt...
En nu op naar de afwas, de tinnitus-maskerende natuurgeluiden en nog een paar andere deuntjes. |
|
|
|
Klare taal...
Uitspraak van de week
|
30 November 2011 | 18:21:38
|
Uit Puccini without excuses van Willam Berger (het hoofdstuk over Turandot): 'Let's settle this right now: it is pronounced as it is written: TOO-rahn-doat. You pronounce the "t" at the end. For years, there has been a tendancy among some to drop the final "t". This is affected at best and slightly racist at worst. [....] Let's not make the problem any worse than it is. Pronounce the final "t". And that's a long "o" in the third syllable: don't let it rhyme with "polka dot". If anyone corrects you, stand firm and call them insulting names. Incidentally, do not pronounce the first syllable "Tyu" unless you're the general manager of the Royal Opera House.'
Met dank aan Goudlokje echter ook nog even deze info:
Here’s a 1962 interview with the Met’s John Gutman and Rosa Raisa the first Turandot:
GUTMAN: In addition to being the very first Turandot, I know,
Mme Raisa, that you appeared in other world premieres and several
American premieres. Would you tell our audience, please, what some
of those premieres were?
RAISA: My pleasure, Mr. Gutman. In addition to Turando[t], which
is pronounced the way I pronounce it and also [the way] it was
pronounced by Puccini and Toscanini, so, [therefore] it is really
“Turando[t],” not Turandot!”
GUTMAN: [taken aback] Thank you very much, Mme Raisa. This
interests me very much. I know that this has been a controversy for a
long time and . . . ah, we certainly take your word for it, since you were
the original Turando[t].
RAISA: Thank you." |
|
|
|
Messiaen praat over vogels zoals alleen hij dat kon...
deuntjes
|
30 November 2011 | 10:05:16
|
|
|
|
Lasciatemi passare!
De Skyth van dag tot dag
|
25 November 2011 | 10:54:15
|
Iemand vertelde me over een oefenruimte hier in de stad. Dus ik probeerde het uit, waarom ook niet? Het is iets duurder dan de nog steeds onvolprezen Klaviergalerie (bestaat er überhaupt iets vergelijkbaars in Nederland?) maar goed, ik zoek altijd naar mogelijkheden om buitenshuis te oefenen, en het is op tien minuten lopen bij me vandaan (in theorie dan, als je niet eerst, zoals ik gisteren, vijfentwintig minuten lang de verkeerde richting op loopt). Ik kwam terecht in een enorm pand vol labs, alle met een creatief doeleind, zo liet ik me vertellen. Een sympathieke meneer leidde me naar het muziekgedeelte, dat bestond uit drie studieruimtes. Ik mocht in een kamer studeren dat iets weg had van een huiskamer, inclusief kamerlamp, lichtshow (...), een paar gevulde boekenkasten en een Senseo-apparaat, alsmede een koelkast. Een bruine, enigszins ontstemde maar niet 'offensive' piano werd de kamer ingereden en ik heb toch twee uur lang best lekker kunnen studeren. Misschien niet iets om met zeer grote regelmaat te doen, maar af en toe best prettig en wellicht ook een geschikte ruimte om met bv. zangers in de repeteren, net iets prettiger dan thuis. Het beste oefeninstrument staat vooralsnog bij mijn ouders in L, een Yamaha-vleugel, maar dat is iets meer uit de buurt. Toch ook de moeite om af en toe gewoon te doen, want ik mag weliswaar niet schelden op mijn digitale Klavier, dat echt zijn stinkende best doet om niet onder te doen voor een echte, maar het is toch een andere belevenis om op een écht blik met zwart-witte toetsen én hamers en snaren te spelen (vals of niet).
Ik trof een vriendin in het inmiddels stamcafé, we dronken thee en overlegden het één en ander. Het is mooi samen iets te organiseren, iets neer te zetten, maar dan is er nog die grillige Derde Partij, die ándere schakel met gebruiksaanwijzing die ook nog het groene licht moet geven.
De Koopavond lonkte - de Skyth verdient weer een klein centje, en soms heb je toch echt een paar nieuwe warme truien en een paar laarzen nodig. Ik ben te lui, te ongeduldig om er teveel tijd in te investeren, gelukkig kan ik redelijk goed inschatten wat me zal passen en wat niet en bespaart dat me uren getut in de paskamer.
Het één en ander valt op z'n plek - ik begrijp nu eindelijkwaarom ik orkestdirectie heb gestudeerd en bepaalde andere keuzes hebt gemaakt. Ineens onstaat er veel overzicht, Rust en is er bij mij veel motivatie aanwezig. Ik heb nieuwe brandstof en verheug me op van alles.
Ik droom, ben enthousiast, maar hier en daar 'met mate' - een overmaat aan idealisme heeft me onlangs hard met beide benen op aarde doen belanden. Ik verwerp cynisme, maar enige zelfbescherming hier en daar kan beslist geen kwaad.
Bepaalde zaken kunnen me weer licht ergeren als ik het toelaat - onbenullige dingen kunnen teleurstelling opwekken, gewoon omdat het een slechte gewoonte is. Het zou niet moeten mogen, en ik leer steeds meer. Ik leer, ook al zal ik niet altijd begrijpen. |
|
|
|
Tanzt alle: tanzt nur zu!
De Skyth van dag tot dag
|
25 November 2011 | 10:40:40
|
En soms speel je niet op je best. Een lange treinreis. Een piano in de foyer met een 'hap' eruit (!) die qua klank nauwelijks onderdoet voor de piano in de kroegscene in Wozzeck. Geneuzel met een doek, en waar is de kruk? Een 'enge' lessenaar die onderdeel is van de klep, waardoor je muziek niet goed blijft staan en je loopt te blooperen omdat je voortdurend tegen je bladzijden aan het meppen bent. Ach, er zijn allemaal ergere dingen, je mort eventjes en gaat weer door. Leven met de dag heeft best een charme.
Je leest wat over Puccini en diens perikelen. Zijn ruzies met mensen als Leoncavallo. Ik smul, al lezend.
Je stapt toch over dat drempeltje heen. En zie: het loont! 'Trust your instincts', zegt mijn moeder altijd.
De dokter is ziek en stelt de afspraak uit. Paar leerlingen vandaag. Morgen een pianostudiootje in de buurt uitproberen om in te oefenen, gewoon omdat het kan (waarom komen die twee pianouittreksels van gebruiktebladmuziekpuntenel niet binnen?). Koffie met een vriendin. Soms is het niet helder met wie je nu meer contact hebt, de dames hier of de dames in het Buitenland. Soms maakt het weinig uit. Als het samenzijn maar prettig is. Je moet ook leren loslaten en dingen op hun beloop laten. Zelfs je grootste geestverwanten moet je vrij laten ademen. Niet alles is consequent, niet alles heeft structuur, laat staan regelmaat. Ik leer dat het zo werkt - momenten van grote intensiteit en lange stiltes. Sommige mensen hebben een baan van negen tot vijf en een aantal vaste activiteiten in de week. Het is de charme aan het freelancebestaan, aan het 'muzikantenbestaan', dat alles grillig, onvoorspelbaar, onregelmatig, kleurrijk is, in elk opzicht. Daar geniet ik steeds meer van. |
|
|
|
Het kán dus wel, kennelijk!!
nieuws
|
24 November 2011 | 10:13:17
|
|
|
|
Achter de duinen...
De Skyth van dag tot dag
|
21 November 2011 | 12:08:28
|
Nu ik wat privéleerlingen heb in de omgeving, zie ik nog eens een stukje van mijn eigen stad. Ik werk hier verder niet, heb hier niet gestudeerd en ben hier ook niet opgegroeid, dus de enige manier om één met je stad te worden is door er zelf moeite voor te doen en af en toe gewoon de stad in te gaan. Ja, het centrum vind ik erg leuk. Scheveningen ook, daar zou ik ook vaker kunnen buurten. Maar het leukste is dat ritje met bijvoorbeeld tram 12: je gaat door de Schilderswijk, komt langs allerlei spannende gebouwen en halal slagerijen en, om niet te vergeten, de Somalische levensmiddelenwinkel (!) en last but not least: de markt. Stemmig is het allemaal wel en ik geniet ervan. De reis heen en terug duurt veel langer dan dat ene pianolesje, maar is toch erg de moeite - ik voel me zo meer 'verbonden' met de stad en word er zelf ook levendiger van.
Hetzelfde gold gisteren, toen ik als een idioot twintig minuten in catatonische staat op de tramhalte tevergeefs stond te wachten. Toen het tot me doordrong dat het openbaar vervoer aan het staken was en ik nog rustig vierentwintig uur op de halte kon blijven staan zonder dat er ook maar iets gebeurde, besefte ik dat ik moest lopen naar het conservatorium, waar ik die vroege middag een repetitie zou hebben. Het was koud maar droog en helder buiten, en ik genoot zeer van de wandeling, die ongeveer drie kwartier duurde. Verfrist kwam ik aan op het conservatorium, voelde meer connectie met mijn stad én had meer energie om te spelen. Een stad is deels wat je er zelf van maakt... |
|
|
|
Fobie
De Skyth van dag tot dag
|
21 November 2011 | 11:46:56
|
Grenzen verleggen is één ding, maar je kunt het ook overdrijven: niet elke dag hoeft even uitdagend, opwindend of grensverleggend te zijn. Toch is er iets dat altijd jeukt in mij als ik merk dat ik iets nalaat uitsluitend vanwege een bepaalde huiverigheid of schijterigheid. Vaak is de angst ook volledig ongefundeerd en is datgene wat ik nalaat objectief bekeken helemaal niet zo griezelig - er zijn in het dagelijks leven wel engere dingen die een mens kan doen dan, zeg, een telefoontje plegen. Vanouds heb ik echter ergens nog diep in mij (of juist meer aan de oppervlakte) een zekere telefoonfobie. Tegenwoordig hebben e-mail, sms en zelfs sociale media het in zekere zin 'gewonnen' van de telefoon, wat betekent dat bellen steeds vreemder wordt. Omdat iedereen danzij de mobiele telefoon eigenlijk altijd en overal bereikbaar is zijn ze tegelijkertijd ook nooit bereikbaar, omdat je voortdurend angst hebt dat je volkomen ongelegen belt.
Vaak is bellen heel handig. De fobie is ook lang niet altijd aanwezig. En ik moet zeggen: in Wenen lopen ze tien jaar achter, dus daar betaal je niet alleen overal contant in plaats van met pin maar bel je mensen en word je gebeld in plaats van dat je inbox overloopt. Ik vond dat zelfs een groot voordeel aan Wenen: klusjes werden op deze manier makkelijk en ter plekke geklaard, of het nu om een repetitie of elkaar 'auf ein kurzes Bier' treffen ging. Zo houd je overzicht en kom je ook een keer los van die computer. Ook hier is het soms prettig elkaar gewoon even te spreken en iets te organiseren in plaats van een twintigtal mails uit te wisselen waarin keer op keer de intentie om iets te organiseren wordt aangegeven. Nee, bellen is praktisch en spontaan, en ook helemaal niet eng, eigenlijk.
Behalve bepaalde belletjes. Je weet dat je niet doodgaat als je belt en je beseft ook dat je in leven zult blijven als je niet belt. Toch voel je een drempel op het moment dat je besluit te bellen (wat dan ook een paar keer uitgesteld wordt) en tegelijkertijd knaagt het aan je wanneer je het nalaat te bellen. En dan is er ook nog het fenomeen Voicemail. Misschien is dat wel mijn grootste fobie. Ik vermijd soms in te spreken, en verbaas me vervolgens om het feit dat ik niet word teruggebeld. Dan besluit ik dat ik eraan moet geloven, en heb in het verleden zelfs al van tevoren mijn Voicemailtekst op een papiertje geschreven. Spontaan zal het dan niet klinken, zo'n gereciteerd bericht, waarbij je hetzelfde gevoel hebt dat je hebt wanneer je een studio-opname moet maken en je bang bent een fout te maken. Een beetje hoog zittende adem en onrust in de stem zorgt dat de kans op een carrière als smeuïg klinkende radiopresentator met een extra honderd procent verkleind wordt.
En dan is het de vraag of er teruggebeld wordt. Zo niet, dan kun je jezelf in elk geval niet verwijten dat je niet een poging gewaagd hebt, maar heeft het toch allemaal weinig zin gehad... |
|
|
|
Und mich ergreift, ich weiss nicht wie, ein himmlisches Behagen... (final version)
Avonturen in het buitenland
|
19 November 2011 | 12:30:15
|
De vorige versie bevatte een lading fouten en slordige zinnen, dus bij deze de herkansing...
Die donderdag vloog ik met Austrian Airlines in plaats van met Transavia, dus mocht, voordat we opstegen, genieten van een supermarktversie van de Schöne blaue Donau in plaats van Guus Meeuwis. Ik zat helemaal achteraan, veel luidruchtige Amsterdammers voor me. Toen er werd aangekondigd dat we in verband met nevel in Wenen pas over vijftig minuten daadwerkelijk konden vertrekken besloot ik dat dat een goede gelegenheid was om de verloren slaap (na een korte nachtrust) in te halen.
In Wien Schwechat, wachtend op de City Airport Train, kreeg ik een sms op zowel mijn Nederlandse als Oostenrijkse telefoon: vriendin Q. heette me welkom, zei dat ze 'mijn' reservesleutel mee had genomen 'ins Kons' en dat ze de hele dag leerlingen had (of asjeblieft asjeblieft niemand even wilde afzeggen). Ik nam de trein, hoorde op Landstraße (terwijl ik mijn koffertje meezeulde naar de U3) nog ergens achter mij: 'Effe biertje doen dan?' waarna de Amsterdammers voorgoed uit mijn leven verdwenen. Wat later zat ik in Le Backo en had nog net de tijd om een kruidenthee en de Humusteller naar binnen te werken voordat ik in de Klaviergalerie verwacht werd, waar ik drie leerlingen (van de dame in wiens zomercursus ik ook al mocht spelen afgelopen augustus) mocht begeleiden. We zaten in de 'aapjes kijken'-kamer die grenst aan de straat, waardoor je om de zoveel seconde wordt aangegaapt door een nieuwsgierige voorbijganger.
Ik wist dat Q. lesgaf tot kwart voor zes en vergezelde één van de zangers die ik in de les begeleid had op weg naar de Bio-supermarkt, waar hij wat groenten inkocht en een zak biologische gummibeertjes, om later, bij hem thuis, met behulp van de zorgvuldig geselecteerde ingrediënten (gummiberen uitgezonderd) een gezond soepje voor te bereiden. We praatten uitvoerig over dialecten en verschillende vormen van het Duits, een favoriet onderwerp van me (toen is ook het inmiddels beruchte liedje 'Von Mello bis ge Schoppernou' aan me geïntroduceerd), toen ik gebeld werd door de dirigent van het mij welbekende Bachkoor daar in Wenen, waar ik een tijdje lid van was en dat zo vriendelijk was geweest mij uit te nodigen voor hun repetitieweekend in Zwettl, dat van vrijdag tot zondag zou plaatsvinden. De dirigent moest op vrijdagavond nog een repetitie van zijn koor in K. leiden en vroeg of ik zo vriendelijk wilde zijn hem te vervangen. Ik ging akkoord, inwendig lachend om het feit dat er altijd gelijk 'so viel los ist' op het moment dat ik in Wenen ben. Het ging om Advents- en Kerstliederen, zo zei de dirigent, de Bachwerken die op het programma stonden waren reeds vaak gerepeteerd, daar zou hij dan zaterdag mee aan de slag gaan.
Nu zeulde ik mijn koffer naar de U6 en stapte bij een vertrouwde halte uit. De lucht was koud, kouder dan in Nederland onlangs, maar het was een heldere, frisse, zelfs prettige, kou, voelde aangenaam op mijn gezicht, en de lucht was strakblauw. Ik stond beneden, zag studenten naar binnen en naar buiten lopen in het oude gebouw, had geduld, wist dat het zou gaan zoals het zo gaan - sommige mensen leven in het moment, denken niet terug noch vooruit - als je dat aanvaardt en leert waarderen kan er een mooie harmonie ontstaan tussen jou en een persoon met die gave. Ze zag me op het moment dat ze al begonnen was me te bellen - haar mond viel open van verbazing, ze begreep niet hoe ik daar kon zijn ('Wir haben noch gar nichts ausgemacht!').
We lachten, er was nog precies tijd voor een wijntje in dat quasi-hippe Aziatische loungecafé, we praatten honderuit, zoals vanouds, daarna scheidden onze wegen en ging ik goulash eten bij een vrouw uit het bestuur van het Bachkoor (ergens in Hietzing) en ging zij thuis nog een beetje lesgeven.
We spraken af om de volgende ochtend te brunchen in Prückel, zij had eerst elders een afspraak, ik was er wat vroeger, wat later zag ik haar vermoeide gezicht verschijnen, mutsje op. Soms is het prettig om gewoon iets te eten en te drinken samen, zonder muzikale verwachtingen, zonder (valse) hoop. Vriendschap noch samenwerking kunnen worden geforceerd - als je merkt dat je kunt loslaten, ontspannen, doet dat beide aspecten van een contact goed.
Later dronk ik een theetje in een Konditorei samen met sopraan I. (nadat ik een grimmige twintig minuten had beleefd in het rokerige en door een gestresste en botte dame gerunde café '3/4 Takt') en werd uiteindelijk bij een U-4 station opgehaald door drie opgewekte dametjes van het Bachkoor, met wie ik samen naar Stift Zwettl reed, waar het repetitieweekend zou plaatsvinden.
's Avonds verving ik de dirigent bij de repetitie, prutste aan allerlei advents-en kerstliedjes, kreeg een applaus na afloop en ging toen samen met de koorleden iets eten en drinken in die Taverne om de hoek ('Bestell nur, Laura,' zei de altijd levendige voorzitter van het bestuur. 'Ich zahl' das privat.')
Ik deelde de kamer (vroeger de 'dirigentenkamer', met de jonge keizer Joseph aan de muur) met een oudere dame die bekend staat als berucht feestbeest, die 's middags vloekend de kamer binnenliep omdat het niet de kamer was die ze gewild had.
'Entschuldigung,' zei ze daarna lachend, me de hand schuddend. 'Entschuldigung. Servus.'
Ik ging tijdig naar bed omdat de volgende dag behoorlijk zwaar zou zijn (mijn kamergenote kwam inderdaad pas weer in het holst der nacht terug). Zaterdag repeteerden we de gehele dag. De dirigent verscheen 's ochtends (het haar in meerdere richtingen) in de eetzaal en werd ontvangen met een hartelijk applaus.
Aanvankelijk waren er wat deelrepetities, voornamelijk op de kerstliederen. De dirigent benadrukte hoe belangrijk het was voor een koor dat altijd met orkest zingt ook af en toe a cappella werken te studeren - dat is namelijk gunstig voor de koorklank en de intonatie. Je hoort echt een verschil wanneer een koor dat ook regelmatig werken zonder begeleiding zingt weer samen met orkest iets uitvoert.
Later werkten we aan wat Bachcantates, ik had hierbij de eer te mogen correpeteren. Ik genoot van dit werk, waarin ik inmiddels al behoorlijk wat ervaring in heb, was het non-verbale 'tweede brein' van de dirigent en ondersteunde pianistisch de repetitie, terwijl hij de boel levendig hield met zijn kenmerkende Steirische grapjes (ik moet wel bekennen dat ik vaak de oren moest spitsen om hem te kunnen verstaan - bij mensen die dialect spreken mis je niet zelden de clue van een mop als je niet oppast).
Stift Zwettl
Ontroerend was de manier waarop de leden van het koor, het bestuur en de dirigent ondergetekende voortdurend in het zonnetje zetten. Ze grapten (half) dat ze me naar Wenen wilden halen, en bedachten hoe ze dat zouden aanpakken (om ook mijn wederhelft te kunnen strikken!). Zelden heb ik in één weekend zoveel positieve, warme en liefdevolle reacties mogen ontvangen en dat maakte indruk. Ze hebben mijn reiskosten zelfs ruim vergoed (en ook na het tweede avondje in Die Taverne mijn eten en drinken betaald - zelfs nadat ik de Jägerpfanne en dodelijke Preiselbeerschmarren besteld had, die ik echter wel deelde met mijn vorige vorige verhuurster in Wenen, de dame met de drie kinderen) en vroegen of ik in december het concert in Wenen mee wilde zingen.
Op de laatste dag zong ik deels mee en wilde de dirigent weer deelrepetities doen, waarop de memorabele frase volgde: 'Laura, ich würde dich bitten, geh' mit den Männern in einem Raum...'
We repeteerden nog wat, lunchten, repeteerden weer wat en sloten af. Uitgeput maar voldaan reed ik zondagmiddag met een aantal mensen mee terug naar Wenen, waar ik at bij vriendin I.
De beruchte dodelijke Preiselbeerschmarren die ik soldaat gemaakt heb
Maandag was vooral een dag met verschillende koffieafspraken en zelfs een snelle risottodate 'thuis' bij Q, met wie ik weer even goed en uitgebreid kon praten over Muziek en het Leven. 's Avonds woonde ik samen met een vriend haar koorrepetitie bij en deed mee met de drankjes na afloop in de vertrouwde rokerige kroeg. Dinsdagochtend dronk ik een snel theetje met Q. thuis, die al om 8 uur de deur uit moest. We namen afscheid, zeiden 'bis bald', en zo verdween de vertrouwde wervelwind weer met dezelfde vaart uit mijn leven als ze er een paar dagen eerder ingekomen was.
Tussen 10 en 12 mocht ik nog twee zanglesjes begeleiden in de Klaviergalerie, waarna een vriendin zo aardig was om mij naar het vliegveld te brengen. 's Avonds at ik een snel hapje bij mijn ouders, ging naar mijn koor en repeteerde als een tierelier.
Klaviergalerie
|
|
|
|
Jo reg de nüd uf - zefix!
deuntjes
|
13 November 2011 | 11:34:20
|
En hier de tekst inclusief 'vertaling'...
En voor wie nog de moed heeft, een alternatieve (en misschien nog minder verstaanbare) versie |
|
|
|
Anti-solidariteit
Leermomenten
|
10 Oktober 2011 | 17:10:25
|
Op zaterdag zat ik een tijdje in L'dorp en studeerde in het ouderlijk huis. 's Avonds speelden/zongen E. en ik wat liederen van Alma Mahler in Amsterdam als voorprogramma van een grote voorstelling (die deze componiste als hoofdthema had) en namen na afloop zelfs deel aan het vraaggesprek dat geleid werd door een Mahler-expert en waarbij één van de toneelspelers ook sprak. Natuurlijk kwam de al dan niet afwezige kwaliteit van de werken van Alma M. ter sprake - een aantal mensen opperde dat haar muziek niets voorstelde (een dame uit het publiek benadrukte zelfs dat ze de liederen 'niet om aan te horen' vond en dat ze groot respect had voor de mensen die het geduld hadden om zoiets helemaal in te studeren. Tja) en uiteraard moesten wij uitleggen wat wij er dan wél in zagen/hoorden. Voerder wij deze werken uit vanwege een soort Vrouwelijke Solidariteit?
Nee, daar komt het niet door - ik benadrukte dat ik een aantal liederen heb ontdekt via een opname met een knerpende tenor en diens (mannelijke) pianist en gewoon zin had om met die stukken aan de slag te gaan en een zangeres strikte die daar ook voor in was...
'Vrouwelijke solidariteit'. Ik zeg heus niet dat Alma de grootste componist op aarde is, maar ze is zeker niet de slechtste. Ze ontkomt er niet aan vergeleken te worden met haar man, Gustav Mahler (die toch ook geen lullige versjes geschreven heeft - grootse, complexe symfonieën en geniale liederen, alles voer voor een psycholoog). En naar vrouwelijke componisten wordt zelden zonder scepticisme geluisterd. Maar ik ga niet iets spelen van een vrouwelijke componist omdat het een vrouwelijke componist is. Ik speel ook geen liederen van Libby Larsen omdat het vrouw is - die muziek kwam toevallig een keer op mijn pad. Er zit niet altijd een grote filosofie achter waarom ik iets doe. Het is inherent aan de menselijke natuur om alles en iedereen met elkaar te vergelijken - soms doe ik voor mijn gevoel ook niet iets anders. Maar ik denk toch dat ik een tijd terug iets 'zuiniger' met muziek omging dan nu - mijn smaak is inmiddels breder geworden. Mijn pianodocent had een grote liefde voor een aantal componisten en haatte er vele anderen. Ik heb heel veel affiniteit met bepaalde 'grote' componisten, maar soms komt er toevallig muziek op mijn pad die me bekoort, waar ik een zwak voor ontwikkel en dat een deel van me word - ik ben op dat moment niet bezig met het vergelijken van deze werken met Grote Componisten maar geniet gewoon van het ontdekken of spelen ervan. Gelukkig waren er ook veel mensen die na onze uitvoering positiever tegenover de componiste stonden dan voorheen.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik het onderwerp 'Alma Mahler' stiekem een beetje uitgekauwd vind, zo langzamerhand (en dat zonder dat ik ook maar een boek over haar gelezen heb - wat ik overigens wel wil doen, binnenkort, ik heb er zelfs eentje cadeau gekregen). Ja, we weten dat ze van Gustav niet componeren mocht. En dat ze een notoire maneater was, een muze voor Grote Kunstenaars, die ook haar vanwege hun Grootsheid herhaaldelijk wisten te bekoren. We weten dat ze later een 'socialite' was, graag in de aandacht stond (Canetti geeft in het Weense deel van zijn trilogie/autobiografie ook flink op haar af - hij walgde zelfs van haar). Ze is een mythe op zich geworden. Waarschijnlijk een interessante, of in elk geval opvallende, persoonlijkheid in een voor de kunsten en in het algemeen heel dynamische tijd. Als ik haar liederen speel ben ik daar echter even niet mee bezig - ik voer ze uit met E. die ze prachtig zingt, we maken bij het repeteren muzikale grapjes, dikken de glijers, wollige harmonieën en 'vrije' timing soms flink aan. Grote of onbeduidende componist: Alma Mahler macht spaß! Gell?! |
|
|
|
Warum soll einer nicht seinen Hut aufessen wenn er sonnst nichts zu tun hat?!
Leermomenten
|
07 Oktober 2011 | 11:49:30
|
En soms moet je gewoon die drempel over en hier en daar contact opnemen. Want vroeg of laat word je dan toch wakker en ontdekt dat je je toch de haren uit het hoofd rukt, omdat alles Objectief Bekeken gesmeerd loopt, 'aber etwas fehlt' om met Jimmy Mahoney te spreken: dan mis ik de vrijheid en het berglandschap, de energie en onafhankelijkheid. Ja, hier en daar geld verdienen, de zaken op orde, een nieuwe, grotere en in zekere zin 'perfecte' woning: aber etwas fehlt! Af en toe heen en weer pendelen, vijf dagen daar wat doen, jezelf verrijken, en dan weer terugkomen en de Nieuwe Brandstof toepassen: briljant! Aber etwas fehlt! De richting moet niet verloren raken, ja, er is routine, geld, mooi werk en zelfs sleur, maar het doel moet niet uit het oog verloren worden, en iemand die iets wil leren moet drempels over, zich even kwaad maken en er voor gáán zonder rem en huiverigheid - wie wil leren en groeien moet de grens oprekken. |
|
|
|
I make my magic of forgotten things...
De Skyth van dag tot dag
|
06 Oktober 2011 | 10:47:00
|
Het was muf in het kleine leslokaal, ik deed het raam open, het waaide woest maar dat voegde wel wat extra Dynamiek toe aan de pianolessen. Ik studeerde in het Ouderlijk Huis Libby Larsen, Jason Robert Brown (aan Puccini en andere zaken kwam ik niet toe). De oren waren een beetje gaar, de sinussen nog niet helemaal blij. Ik haalde een blik Griekse witte bonen in tomatensaus uit de gangkast en opende die, verorberde de inhoud. Later kwam mijn vader erbij en dronken we een Grieks wijntje. B. haalde me op en leverde me thuis af, hij had daarna een vergadering.
Begin deze week was er een repetitie in Leiden, ik baande me een weg door de feestchaos van 3 oktober om de repetitieruimte te bereiken. Ik speelde, het was maar drie kwartier maar deed me deugd, was vertrouwd en prettig. Dinsdag was er de Wekelijkse Koorrepetitie die ik zelf leid, nu met een vergadering vooraf, er werd open gecommuniceerd, energiek gerepeteerd. Na afloop, in trein, zijn mijn kop en leden zwaar.
De leerlingen worden ingepland, er zijn begrafenis-en huwelijksschnabbels, projecten en een paar vaste onderdelen per week. Soms zijn de hersenen een geklutst ei, dan weer een spons en soms gewoon een malse biefstuk. Soms is het overzicht er. Er komen mailtjes binnen, smsjes. De volgende twee buitenlandreisjes hebben zelfs een concreet doel. Een Repetitieweekend met een koor en een voorzingavond van de leerlingen van een zangpedagoge. Het logeeradres blijft ongewijzigd, onvermijdelijk, zo lijkt wel.
Het kan lange tijd duren voordat je allerhande impressies mentaal verwerkt hebt, en er komen altijd weer nieuwe ervaringen bij. Je hersenen kunnen je ook voor de gek houden, zodat je conclusies niet kloppen. Ik ben altijd triomfantelijk als de filosoof het wint van de obsessieveling in mij. |
|
|
|
|
|
